znikacz

Szklanka jednak do połowy pełna

2012-01-23T12:03:00.004+01:00

"Po jakimś czasie z gąszczu wyłoniły się jednak nie duchy, lecz logiczne wnioski".

Wada (niezupełnie) ukryta

2012-01-07T10:59:00.009+01:00

230 stron "Wady ukrytej" i pierwszy (w mojej skromnej ocenie) zabawny dowcip:

Działamy w branży cudów! Gdyby Jezus zamienił na twoich oczach wodę w wino, nie zacząłbyś chyba marudzić "co mi tu dajesz, chciałem Dom Pérignon" (...)

Smutno mi jakoś bo to mój pierwszy Pynchon i czuję się tak jakbym dostała z pynczona w pysk. Znaczy, z plaskacza.

Zakaz upraw GMO - czytajcie, podpisujcie

2012-01-04T13:15:00.002+01:00

Alert Box – zakaz upraw GMO

A crank at the art of living

2011-12-25T21:59:00.005+01:00

nałóż czapkę niewidkę na wrzód
i zaciśnij
popłynie krew

wspomnienia prześlizgną się jak palec po strunie
kręgosłupa

to już czas
by założyć czapkę niewidkę na brzuch i zacisnąć
niech popłynie krew

Chodziła wśród drzew bezcelowo

2011-12-04T21:33:00.027+01:00

Grafiki i teksty: Edward Gorey, Osobliwy gość, ZNAK 2011

Pani przechodzień bardzo była zszokowana moją potrzebą pstryknięcia fotki gorejącemu niebu - czy raczej dogasającemu - ale jakże pięknie!, i w tym zszokowaniu posłała mi chmurne spojrzenie. Rzut chmurnym spojrzeniem na odległość powinien zostać narodową dyscypliną sportową. Nareszcie odnosilibyśmy spektakularne sukcesy. Zdjęcie uczynione w Ursusie o godzinie nie pamiętam której, ale wieczorową porą. Duch mój na widok ów zaskowyczał pragnąć wyrwać się z ciała i poszybować ku niebiosom. No. Ale nie poszybował.

U ciotki w placku z jabłkami zrobił się w piekarniku zakalec

2011-11-23T02:02:00.004+01:00

Gugiel to mój (już niebawem jedyny) przyjaciel:

Ciało jest po to, by używać...

2011-11-15T21:08:00.049+01:00

Noam Chomsky, zapytany o wpływ kultury na jednostkę, powiedział że w żargonie telewizyjnym istnieją tylko dwa pojęcia: zawartość i wypełniacz. Zawartość to reklamy, a wypełniacz - wszystko pozostałe. Jako przymusowy konsument kultury mam coraz silniejsze podejrzenie, że jest tak we wszystkich jej przejawach. Innymi słowy, nie ma najmniejszego znaczenia czy konsumujesz setną część Transformersów, czy też najnowszą, wysmakowaną produkcję Almodovara. Bez znaczenia jest, czy pijasz piwo Volt czy też Chataeu. Czy jadasz Morlinki, czy krewetki królewskie z szafranem. Zupełnie nie ma także znaczenia czy bierzesz udział w festiwalu organizowanym przez Coca Colę, czy przez niszowe wydawnictwo związane z szeroko pojętą ezoteryką. Istotą tych wszystkich działań jest promocja i docelowo - konsumpcja. Kultura masowa i tzw. kontrkultura to lustrzane odbicia tego samego zjawiska. Jak dzień i noc. Jak orzeł i reszka. Zarówno Transformersi, jak i Almodovar to w swojej istocie jedynie wierzchnia warstwa procesu konsumpcji. Puder na jej szpetnej fizjonomii. Lukier na zeschniętym palmierze. Wypełniacze.

Co zrobić, by nie podzielić losu miliardów chronicznych, bezrefleksyjnych, zautomatyzowanych konsumentów, zwanych przez Terence'a McKennę "żywymi abonamentami"? Święty Terence głosił: samemu należy tworzyć kulturę. Pisać. Malować. Grać ma grzebieniu. Śpiewać pod prysznicem. Być.

Uprzedzając głupie komentarze: nie, nie oznacza to, że zamierzam przerzucić się z Milesa Davisa na Lejdi Gagię. Z zapiekanki z cukinii na parówki z odpadków z tartaku. Nie. Po prostu, wyrażam refleksję. Kto ma oczy, niech czyta. Kto ma uszy, niechaj sobie zakryje. Bo zimno.

Uprzedzając również komentarze osób "życzliwych": dziś wyjątkowo nie piłam, stąd brak zamiłowania do konformizmu. A to pech.

----
Graffiti zaobserwowane na murku obok McDonaldsa na skrzyżowaniu Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej.

Niski Szum

2011-11-14T23:37:00.023+01:00

songs from the woods

podziękowania dla M. za przesłanie linku - arigato!

PLUM: 25.11 Warszawa/Powiększenie

2011-11-13T19:23:00.003+01:00

PLUM: 25.11 Warszawa/Powiększenie: 25.11 Warszawa/Powiększenie

(znalezione na stronie zespołu)

Szarpie łodzią

2011-11-11T22:23:00.014+01:00

i czasem człowiek za burtą
możliwe, że tak się umiera
choć przecież nie ma
reguły
ciemne bar-do aż trudno się przebić
ale nawet trumny pokryte są
mchem.

Pochylę głowę nisko
Przeproszę wszystkie ptaki
Dziad jestem, nie panisko
Dziad jestem byle jaki

Pochylę nisko głowę
Przeproszę wszystkie drzewa
Ułożę Piękną Mowę
Zaśpiewam

Pochylę nisko głowę
Przeproszę czarną ziemię
Niech wszystko będzie nowe
Niech stare wyjdzie ze mnie

Jańcio z kamiennym sercem
Jańcio z zamkniętą głową
Jańcio z duszą w rozterce
Jańcio z nieczystą mową

Wszystko, co żyje...

2011-11-01T00:37:00.001+01:00

Magiczne oko

2011-10-25T12:06:00.055+02:00

Refleksje nad lekturą na życzenie niczyje

Klimat wszechogarniającej desperacji jest świetny, trochę organiczny choć też jednocześnie nieco pozorowany. Wszystko jest na poważnie, stopy są przytwierdzone do podłoża, a jeśli już się odrywają, to tylko gdy bohater/ka pod naporem bezwzględnej egzystencji pada na twarz. To tak jakby uwierzyć, że teatr jest na poważnie i w trakcie spektaklu, dajmy na to "Hamleta", wtargnąć na scenę i z okrzykiem "policja, policja!" uniemożliwić pewnemu młodzieńcowi ukatrupienie wuja. Najprawdopodobniej zakończyłoby się to przymusową wizytą na Sobieskiego. Chyba, że publiczność odebrałaby to jako nowoczesny performens. Też się zdarza.

Tak czy owak, nie należy zapominać, że nic tutaj nie jest na poważnie. Wszystko jest fun. Czasem bywa scary fun, od czasu do czasu wręcz miserable fun, czasem też (rzadko) happy fun. A już najczęściej to mad fun. MAAAAAAAAAAAAAAAAAD, MAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAD, MAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAD....,lrlhgtgyuynj4b bmp1@@'9..

hjälp help hilfe помощи

2011-10-23T01:09:00.009+02:00

The only way to win is not to play

2011-10-11T23:04:00.011+02:00

Sarny idą pod oknami, a ja zmierzam do oka cyklonu. Alan mówi, że aby uniknąć lęku, należy iść w niego odważnie jak na fluoryzację w podstawówce (przy okazji, wiecie że fluor jest silnie toksyczny a fluoryzacja to raczej makiaweliczna idea?). Więc wracając, oko cyklonu, patrzę: jest, no to idę spokojnie, to znaczy spokojnie jak skazaniec, a potem tuż przed szubienicą rozterki, bo przecież łąki takie piękne, deszcz taki mokry i drzewa tak pachną żywicą.

Pamiętajcie, nie ma takiej gry, której nie można by zepsuć oczekiwaniem wygranej. Albo klęski, choć klęska nosi w sobie ziarno kontemplacji i zmiany. To zupełnie nowe uczucie, po tych wszystkich tabletkach, uspokajaczach, jak chemiczny manekin, być teraz idealnie rozbitym układem nerwowym. Bez jakiejkolwiek ingerencji. Fascynujące.
Fascynujący jest ten krajobraz znad oka cyklonu.

Epokowe odkrycie

2011-10-09T15:34:00.012+02:00

Chet Baker urodził się w 1929, w Oklahomie. Zodiakalny Koziorożec. Mogłabym doczytać o nim więcej z Wikipedii, ale sami możecie to zrobić: Chet Baker
W każdym razie wiem, że śmierć miał gwałtowną, wypadł z okna hotelowego. Ale to wszystko nie ważne. Ważne, że gość wyczarowywał z trąbki dźwięki równie aksamitne jak sierść mego kota, i równie niepokojące jak skrzeczenie gawronów w zimowe popołudnie. Przy okazji miał ewidentnie piękną twarz, co potwierdza moją wysublimowaną tezę, iż wszyscy interesujący mężczyźni są albo zajęci, albo martwi, albo po 60tce. Przy okazji pan Chet na większości fotografii występował obok jakiejś damy o niebanalnej urodzie, co niewątpliwie pogłębia jego magnetyczny urok. A z resztą, koniec pitolenia. Sami posłuchajcie.

Dostosować się, czy się nie dostosować?

2011-09-26T19:55:00.032+02:00

http:/http://www.blogger.com/img/blank.gif/chomikuj.pl/File.aspx?id=1049501621
Muzyka: Zerova
Głos: Kim Gordon (Sonic Youth), Alan Watts i jeszcze jakaś pani, nie pamiętam nazwiska, w każdym razie pani uprawia/ła komedię
Zrobienie z tego bigosu dźwiękowego: ja

Być może gdy wszyscy już będą mówić po angielsku (...), używać systemu metrycznego, stosować dietę, uspokajać się przy pomocy whisky lub wódki, stymulować za pomocą papierosów i reklam erotycznych, i będą uzdrawiani przez swoich państwowych lekarzy, przepisujących im urzędowo zaaprobowane specyfiki hamujące łaknienie, zwalczające depresję, uspokajające i - jeszcze nie wynalezione - środki tłumiące myślenie, może wówczas wszystko będzie w porządku. Ewidentnie, ta droga nie zawiedzie nas do zbawienia.

*T. Szasz, Ceremonial Chemistry, Anchor Books, New York 1975
tłum.: ja

W twoim kierunku

2011-09-25T16:03:00.006+02:00

***
drzewa mówią w obcym języku
nie przeprosisz mchu
śmiało naprzód
twardy kamień jak
najlepszy przyjaciel
- zawsze w twoim
kierunku

-bohater z Auschwitz-
figurki z pamiątkowej wojny
jeszcze sprzed inwazji kolorów
monochromatyczny ból złowił
za pysk
obiektyw przypadkowego
bohatera

Moje srdce bije pro Prahu

2011-09-12T23:49:00.010+02:00

Minuli jsme se ve snu...

2011-09-07T21:32:00.018+02:00

City at night

2011-08-30T15:01:00.003+02:00

...

2011-08-24T23:05:00.008+02:00

чтобы собрать воедино себя
мы будем собирать
обрывки
раздражения...

[żeby zespolić się w całość
będziemy zbierać
okruchy
gniewu]

fragm. wiersza J. Letowa "Razdrazheniye"

Ogrody bujne nieskończoności

2011-08-19T13:12:00.003+02:00

pochlebcy
pochlebcy co nie wierzą w słowa

i donosiciele
donosiciele Pańscy
syn nowo narodzony poprzedzony listem

spoczywaj na chwilę
departament
departament uśmiechu

przebiegnę
przebiegnę szramą przez twarz
rozpocznę solową nadzieję

ogrody

ogrody
bujne
nieskończoności

Jeszcze mogę boleć

2011-08-08T20:41:00.022+02:00

interpersonalny chłód też dowodzi
interpersonalny chłód
też dowodzi istnienia

duszy

tam gdzie nas wyprodukowano
tam gdzie zrobiono nam serce

tam
gdzie zrobiono nam serce

powinna być
pięść

Kultura nie jest twoim przyjacielem

2011-07-27T13:26:00.068+02:00

Kto potrafi zaprzeczyć własnej naturze? Otóż są tacy, którzy potrafią to robić niemal perfekcyjnie... Doskonali pracownicy, członkowie kolektywu. Armia otępiałych urzędników, "Iwanów Czerwiakowych". Bardzo trudno jest stwierdzić obecność duszy pod tak obszernym pancerzem konformizmu. Ale z całą pewnością tam jest. To jeden z niewielu absolutnie pewnych aspektów ludzkiego istnienia. Z resztą, istnienia w ogóle.

Nie należy jednak sądzić, że konformizm tych ludzi ma swoje źródło w jakimkolwiek poczuciu lojalności. Wyjąwszy oczywiście lojalność wobec samych siebie. Jest on dla nich sposobem przetrwania, przystosowaniem, mechanizmem obronnym. Członkowie kolektywu zorientowani są wyłącznie na własną korzyść, w szerokim tego słowa znaczeniu, a więc i finansową, i psychologiczną. Z pracy nie czerpią ani przyjemności intelektualnej ani poczucia samorealizacji, wynikającego z tworzenia. Bo też niczego nie tworzą. Chęć tworzenia, ambicja ponad pragnienie władzy i przywilejów, może być groźna dla kolektywu - jest bowiem w swojej istocie zaprzeczeniem konformizmu. Konformizm wyklucza indywidualizm, kreatywność go pielęgnuje. Dlatego w interesie kolektywu jest zdusić wszelkie przejawy kreatywności.

Każdy z elementów kolektywu - można by rzec - każde z jego kół zębatych zorientowane jest na pracę służącą wyłącznie korzyści materialnej. Pieniądze są bodaj najmniej inspirującym aspektem ludzkiej kultury. Ich nadmierne gromadzenie stało się swoistym kultem. Członkom kolektywu to odpowiada, pragnienie gromadzenia pieniędzy nie wzbudzi nigdy indywidualnych ambicji. Nawet korzystanie ze zgromadzonych funduszy i przywilejów mieści się zawsze w standardach kolektywnej przyjemności. Zagraniczna wycieczka, pięciogwiazdkowy hotel. Akceptowane formy masowej rozrywki.

Co się jednak stanie z tym wyrafinowanym urządzeniem, gdy jedno z kół zacznie odczuwać przykre skutki chronicznego zaprzeczania własnej naturze? Kolektyw będzie się bronił. Praca nie może być przerwana, to może bowiem oznaczać zmniejszenie lub zanik profitów! Dlatego konieczna jest renowacja. Na początek niezbędne jest wyizolowanie nieproduktywnego elementu z systemu. Innymi słowy, Czerwiakow dostaje L4. Będzie na nim przebywał dopóty, dopóki nie powróci jego dawna produktywność. Fizyczne niedomagania są przez kolektyw akceptowane - ciało jest kruche i wymaga okresowej konserwacji. Ale dusza? Obecność duszy całkowicie zaprzecza dążeniom członków kolektywu. Samo jej istnienie jest dla kolektywu niepokojące.

Na odsiecz przybywa przemysł farmaceutyczny. Dzięki najnowszym osiągnięciom biochemii większość przejawów istnienia duszy można skutecznie (przynajmniej na jakiś czas) stłumić za pomocą środków farmakologicznych - antydepresantów, leków nasennych, przeciwlękowych, itp., itd. Cel jest oczywisty. Członek kolektywu ma do niego jak najszybciej powrócić i to powrócić oczyszczonym z chorób duszy - cierpienia, wstydu, żalu, gniewu, lęku, nadziei. Jego ambicje mają dotyczyć wyłącznie władzy i przywilejów. Praca ma być jedynie środkiem - i to środkiem znienawidzonym - do realizacji tych potrzeb. Jeśli nie jest w stanie tego dokonać, musi opuścić kolektyw.

Całe szczęście. Dzień, w którym go opuszcza, to pierwszy dzień reszty jego życia.

Kto zatem jest w stanie zaprzeczyć własnej naturze? Na dłuższą metę, nikt. I to niewątpliwie napawa nadzieją. Dlatego warto zebrać w sobie odwagę by pozwolić sobie i innym odczuwać lęk. By odczuwać cokolwiek.
Wyrwać się z otępienia.
Opuścić kolektyw.

PS. Skuteczność środków farmakologicznych w leczeniu stanów depresyjnych jest żadna (równa placebo). Zainteresowanych odsyłam do publikacji:
* The Necessity of Madness and Unproductivity: Psychiatric Oppression or Human Transformation, John Breeding, Ph.D., Chipmunkapublishing.co.uk, 2003
* Fire Your Doctor! How to Be Independently Healthy, Andrew W. Saul, Ph.D., Basic Health Publication, Inc., 2005

AD NOTAM
http://www.terapeuta.warszawa.pl/articles/porozmawiaj_z_prozakiem.html

Doskonałe prace wyjątkowego człowieka:
The Manufacture of Madness: A Comparative Study of the Inquisition and the Mental Health Movement, Thomas Szasz

Pain and pleasure: a study of bodily feelings, Thomas Szasz

Poduszki medytacyjne

2011-07-25T22:51:00.006+02:00

Puste poduszki medytacyjne leżące na kocach w dwóch rzędach układają się w wielobarwny wzór z wyraźną przewagą czerni. Za moment rozpocznie się medytacja grupowa i nieszczęśnicy otuleni pledami sadowią się na poduszkach niczym kokoszki na grzędach. Jest środek zimy, sala medytacyjna to słabo ogrzewana drewniana szopa. Boli mnie brzuch i mam mdłości. Czysta esencja istnienia. Na kurs medytacyjny przyjechałam kilka dni wcześniej i już zdążyłam zaliczyć kilka ataków paniki. Teraz siedzę odważnie, choć czujne nerwicowe oko skanuje i filtruje rzeczywistość niczym peryskop. Zamykam oczy. Wyrównuję oddech. Kształty przepływają od wewnątrz czaszki, kolorowe figury geometryczne o zaokrąglonych krawędziach, liście wirujące w przestrzeni kosmicznej.
Czuję coraz silniej ciepło w prawym barku. Rozlewa się po skórze, skapuje do mięśni. Wrażenie rośnie, potęguje się. Chwilami mam ochotę krzyknąć. Fantazjuję na temat samospalenia. Z tych fantazji wyrywa mnie miarowy głos mistrza odtwarzany z płyty. Mistrz zapewne nie rozważał nigdy prawdopodobieństwa spontanicznego zapłonu podczas medytacji grupowej. A może właśnie tylko takie myśli zajmują jego umysł?

Z tych kolejnych mentalnych wiraży wyprowadza mnie głos obecnego na sali – obecnego ciałem – nauczyciela. Jest on idealnym egzemplarzem angielskiej flegmy, co w połączeniu z aparycją Erica Idle czyni z niego wyjątkowo sympatyczną postać. Wzywa adeptów na rozmowę. Szurają po deskach zimowe skarpety, szur szur szur. Otuleni w koce nieszczęśnicy siadają przed idealnie flegmatycznym obliczem nauczyciela. Czuję rosnącą w brzuchu lekarską piłkę lęku. Nauczyciel wypytuje o doznania, ale słyszę tylko początki i zakończenia wypowiedzi. Nieubłaganie nadchodzi moja kolej.

Nauczyciel międli w ustach pytanie jak pudding czekoladowy. Doznania, doznania. Jakie doznania? Nie powiem przecież o moich fantazjach odnośnie samozapłonu – myślę. Przybieram inteligentną minę, tę, dzięki której zwykle robię z siebie kompletnego błazna i odpowiadam z przejęciem:
- Tak, doznania, cała masa doznań. Różne strzykania, swędzenia, a z ostatnich to takie uczucie ciepła w prawym barku. Prawe ramię, a nawet przedramię. To było niesamowite – mówię z ekscytacją, po chwili dodaję jednak – a potem zorientowałam się, że siedzę pod grzejnikiem!

Są jednak plusy tej sytuacji. Udało mi się (co prawda nieznacznie i na krótką chwilę) rozbawić angielską flegmę. Poczytuję to sobie za wyjątkowe osiągnięcie.

Potem znów zamykam oczy. Nauczyciel zaczyna wirować wraz z liśćmi i figurami, przenika do innych wymiarów.
Rozpierzcha się w cyklicznych drganiach jak w falach utworzonych z kropli spadającej do strumienia.

Może by odebrać sobie samobójstwo? Ee, tam...

2011-07-18T23:23:00.003+02:00

Wolę być nieszczęśliwy, niż pozostawać w fałszywej, kłamliwej szczęśliwości...

2011-07-14T18:34:00.010+02:00

Zachowywał się jak ktoś ścigany, jednakże ścigany przez wrogów, których nie chce widzieć, by się nie przekonać, że są jeszcze bardziej wrodzy, niż przypuszczał, i by nie zostać wpędzonym w jeszcze większe poczucie winy i jeszcze bardziej beznadziejną samotność.

Got nobody on my side and surely that ain't right...

2011-07-08T21:24:00.005+02:00

We are special
We are perfect
We were born in the sight of god
We were born in the sight of god
Our suffering bodies will suffer no more
Our suffering bodies will suffer no more

We are children
Children of God
We are children
Children of God

Nie wyłączaj telewizora!

2011-06-30T11:29:00.007+02:00

tytuł roboczy (bajka postmodernistyczna)

2011-06-21T21:45:00.004+02:00

Ta historia zaczęła się niewinnie. Na początku, wiadomo, była ciemność. Potem długi rząd burych korytarzy. Na podłodze brunatnozielone PCV. Rozmowy we własnej głowie. Wieczorem bal dla uczniów wolnych od nałogów. Świetlica pełna niedobitków. Obrona przez letarg.

Myśli nie złapiesz, krzywdy nie odczarujesz. Zapach pasty do podłóg. Latem – świeżo skoszonej trawy. Mgliste poranki. Sny o spadaniu. Strach przed całkowitą ciemnością.

Siódma czterdzieści, jadę autobusem. Znienawidzony kierat. Bielone ściany pokoi, wykładzina, papierowe emocje. Będę zdychać upiornie cały zasrany dzień. Na koniec poderżnę sobie gardło nożem do cytryny. Albo wypiję herbatę, zobaczymy.

Samotność w tłumie i inne banały. Naturalna niechęć do słów: koniecznie, systematycznie, grupowo. Niebo, wino i Rimbaud. Każdy ma taki etap, to jak ospa. Trzeba się uodpornić. Dorosnąć.

Sporo taniego wina, pospolicie. W kieliszkach a'la wczesny Gierek, z rzeźbionego szkła. Pierwsze rozczarowania nowoodkrytą wspólnotą. Z resztą, mamy wino, jest dobrze. Kiedyś wydawało się jakoś wygodniej we własnej skórze.

Krew nie woda. Krew to płynna stal, która wdziera się w skronie. Nie wiedzieć czy to laur, czy ciernie. Wrząca lawa kumuluje się w trzewiach. Czyste serce daje mniej przyjemności.

Przebudzenie nie przychodzi łatwo. Jedno kichnięcie złej woli, a już rodzi się w ciele ropna angina niepowodzeń. Pasożyty kompromisów. Nowotwory wyrzeczeń.

Kto zbyt długo szedł korytarzem samotności, a „zbyt długo” nie stanowi jednostki czasu, tylko stopień przemiany, temu inaczej smakują objęcia. Każda łza, która schnie na policzku, jest jak słone memento – tu jesteś, otwórz oczy, pamiętaj!

Upiory w podomkach szturmują brzegi wyobraźni. Wygoda niepłacenia za cudzy lęk. Zimne gesty w zimnych pokojach.

Świat to ocean możliwości.

Zamknij oczy i odłóż broń

2011-06-21T11:22:00.005+02:00

How am I going to make it right?*

2011-06-10T08:52:00.011+02:00

If you bring forth that which is within you,
Then that which is within you
Will be your salvation.

If you do not bring forth that which is within you,
Then that which is within you
Will destroy you.

z Ewangelii wg Tomasza

* Bjork - Desired Constellation

Zamiast pracować, wolę leniuchować...

2011-06-06T09:00:00.005+02:00

Obłok w umyśle

2011-05-26T22:43:00.006+02:00

Zwykliśmy definiować nasze istnienie za pomocą przedmiotów i idei, które są nam bliskie. Gdy się nad tym zastanowić, pomiędzy przedmiotami i ideami nie ma znaczącej różnicy. Jedne i drugie stanowią narzędzia wykorzystywane w pracy lub do realizacji pasji. Zarówno z jednymi jak i z drugimi nadmiernie się utożsamiamy.

Samoobserwacja odbiera wszelkie narzędzia, demobilizuje. Obnaża człowieczeństwo i w pewnym sensie także odbiera indywidualność. Pozornie tylko, bowiem indywidualność naszą, jak już powiedziano, błędnie utożsamiamy z narzędziami wykorzystywanymi do jej wyrażania.

Na dłuższą metę świat idei, tak jak świat słów, to przestrzeń pozbawiona realnej treści.

tejk it izi, bejbe

2011-05-23T09:59:00.009+02:00

Time to live
Time to lie
Time to laugh
Time to die

Takes it easy, baby
Take it as it comes
Don't move too fast
And you want your love to last
Oh, you've been movin' much too fast

Ad notam:
Ego [("ja")] to patologiczne, nawykowe napięcie mieśni.
A.W. Watts

Mori, mori, memento... od wszystkiego się odwrócić może i spierdolamento

2011-05-10T21:31:00.006+02:00

- (...) Niech pan rozważy rzecz na zimno, panie Foster, a zobaczy pan, iż nie ma potworniejszego przestępstwa nad nietypowe zachowanie. Morderstwo oznacza śmierć tylko jednostki, a czymże w końcu jest jednostka? - szerokim gestem wskazał rzędy mikroskopów, probówek, inkubatorów. - Możemy stworzyć nową bez najmniejszego wysiłku, możemy ich stworzyć dowolnie wiele. Nietypowość zagraża czemuś więcej niż tylko życiu jednostki; ona godzi w Społeczeństwo samo.*

*Aldous Huxley, "Nowy wspaniały świat", MUZA SA, Warszawa 2000

Mam jeszcze kilka śmierci do przeżycia*

2011-05-03T20:34:00.007+02:00

noc nabiera gruźliczych rumieńców
idziemy szlakiem wśród zórz
pęczniejemy na myśl o przyszłości
ale brak nam tchu

*podziękowania dla D.D. za motto.

Praktyczne zastosowanie dla miliona galaktyk*

2011-04-28T20:26:00.013+02:00

Czasem bywamy smutnymi trybikami. Smutny trybik ma buzię wygiętą w podkówkę. Stroni od wesołych trybików. Gdy jednak dokładniej przyjrzymy się tym ostatnim, szybko okaże się, że ich buzie także tworzą wygięte podkówki. Tyle że w ich przypadku brzuszki owych podkówek zwrócone są do dołu. Dlatego, wesoły trybiku, miej na względzie swoje położenie.
I pamiętaj, świadoma próba zmiany kierunku wybrzuszenia podkówki jest równie zasadna jak poszukiwanie praktycznego zastosowania dla miliona galaktyk.

PS. Otwieram konkurs na grafikę do niniejszego postu. Propozycje proszę nadsyłać na adres: znikacz1[AT]wp.pl Najbardziej adekwatna grafika ozdobi post, a jej autor otrzyma 20 kg końskich podków.

*Alan Watts, The Book on the Taboo Against Knowing Who You Are, Sphere Books Ltd 1973, London.

Ad notam
Konkurs zamknięty, zwycięzcą jestem ja, bo nikomu innemu nie chciało się przesłać grafiki. Houk.

I have to learn to let you crash

2011-04-17T09:53:00.009+02:00

-przypadek-
gdyby upozorować własną śmierć
powiedzieć:
wszystko to było kłamstwem
aż do teraz
testament spisany ręką nieistniejącego
a wszystkie te przedmioty
i ludzie
znaleźli się tutaj przez
przypadek.

Foto: M.I.

Obszar zachowania proporcji

2011-04-04T22:01:00.007+02:00

Miłość bywa kłopotliwa. Pomijając fakt, że kosztowna i wymaga poświęceń (poświęcenie to coś, co ludy pierwotne robiły z dziewicami, kotami, stosami i pochodniami), to czasem też dręczy koszmarami i dusi niczym wygłodniały wąż boa.

Z resztą, każdego boli to, co ma najsłabsze.

Niby czekamy na piątek

2011-03-27T22:35:00.019+02:00

...ale tak naprawdę czekamy na śmierć.

Niby czekamy na śmierć, ale tak naprawdę czekamy na wakacje w przyczepie.

Grafika baj Vesi Lene.
http://monirysy.vot.pl/
http://v-len.deviantart.com/

Satchidananda

2011-03-25T20:56:00.010+01:00

Strach nie mieszka w ciemnych alejkach. Na zapomnianych cmentarzach, w zamkniętych skrzyniach, na nie odwiedzanych strychach. Strach zamieszkuje ciała. Jest organiczny i lepki jak pot. Przykleja się do butów jak krowi placek i przez dłuższy czas nie idzie go zmyć. Krąży wówczas po ciele wraz z krwią, dociera do jego najdrobniejszych zakamarków, nasycając każdą komórkę zawiesiną zwątpienia i desperacji. Kto raz posmakuje strachu, temu wiecznie będzie brakowało krwi. Będzie się błąkał po świecie z mętnym wzrokiem i zmierzwioną czupryną. Wampir na ciężkim kacu.

Neo-świat mnie przeraża...

2011-03-21T22:45:00.007+01:00

Przysięgam na teutatesa, że ta strona odpaliła się jako "portal społecznościowy dla niepełnosprawnych uczniów". Nie mam pytań. Chcę wysiąść.

Widomość z planety czarna dupa

2011-03-15T19:18:00.006+01:00

***
jest tak pięknie
że można oszaleć
raz ogień piekielny
raz ciepło własnego oddechu
płomień tańczy w ciele
tak pięknie, że
ciężko złapać oddech

http://www.facebook.com/album.php?aid=106924&id=1153832947&l=27df693d41

Erotyk*

2011-02-13T12:28:00.004+01:00

Mówisz, że grzech mieszka między udami... A przecież odprowadzasz mnie wzrokiem i dopiero wtedy świat staje się ciepły. Tęsknisz inaczej bo nie ulegasz pokusom, chociaż nikt nie wie jak spędzasz wieczory. Odbierasz mi wolę walki, a potem bredzisz coś o przeznaczeniu. Jeden upadek to za mało.
Rozsądek podpowiada czarny scenariusz, ale wszystko wolno między udami.

* czytać po 23:00

Litografia

2011-02-11T16:24:00.012+01:00

góry nie zrównają się po naszej śmierci
więc policz do stu

i jeśli będę potem drzewem
które obrodzi owocami
a ich pamięć w kształcie litografii
to będziemy potrzebować mapy (...)

Pozdrowienia i podziękowania dla N., A. i Natalki (to małe, czerwone, zaspane :D)

Modlitwa

2011-01-26T17:59:00.004+01:00

Ziemia i niebo. Teza i antyteza. Karmelowe palce odmierzają głębokość oddechu. Upijam się na stojąco. W kieliszku wino, a na podniebieniu krew. Splątanie jak po antybiotyku. A mama mówiła: nie chodź do lasu, jeśli nie boisz się wilków. Dobre uczynki przemawiają do mnie tylko we śnie. Przeprowadzam staruszkę przez ulicę, a ona podaje mi serce. Jeszcze ciepłe. - Kto nosił to serce? - pytam. - Wszyscy ładni chłopcy mają je na koszulach.
Boże, czemu mnie ciągle opuszczasz? Rozpuszczasz się w drzewach i negujesz swoje istnienie. Rozpuszczasz się w winie i zamieniasz się w karmel. Żaden bóg tego nie pochwali. Bluźnierstwo i świętokradztwo. Niezbędna spowiedź. Zatem spowiadam się. Gdybym mogła cofnąć czas, Boże, nie cofnęłabym ani sekundy...

drugi koniec łańcucha

2011-01-19T20:01:00.008+01:00

***
to nie są moje myśli
uwięziony w tym wymiarze
przeciekam przez palce
a licznik pokazuje koniec
łańcucha
rozwiń
rozwiń ramiona
pchanie noża w tę i z powrotem
daje efekt bliskości

Krystyna postanawia umrzeć

2011-01-04T22:11:00.003+01:00

Kristýna rozhodne se umřít.

Wygodniej

2010-12-12T07:54:00.005+01:00

***
ptasie dzioby kaleczą mi palce
jestem kołem zębatym
kwadraturą koła

morze bez przypływu
księżyc bez pełni
jeśli przygoda to
we dwoje
ale dwoje - to tłok

- wygodniej -
dziecko urodzone w biegu
bo już sznur ciotek z talerzami
kieliszki pobrzękują wesoło
teraz nie możemy przegrać

jeśli cię czasem zostawię
to z samotności, nie z przekory
miłość na lewą stronę
nosi się wygodniej

Wszechświat przecieka przez palce

2010-12-09T17:03:00.016+01:00

Na kursie medytacyjnym miałam ciekawe doznanie. Zasadniczo, jedno z wielu ciekawych. Nie pamiętam, który to był dzień kursu, w każdym razie byłam już w stanie mocnego zanirwanienia (blisko 4 kryszny na nirwanometrze). I zobaczyłam taki oto obrazek: wirujący Wszechświat, taki jak w symulacjach z programów popularno-naukowych. I pomyślałam - o, jaki fajny Wszechświat, sięgnę dłonią i zobaczę czy uda mi się go chwycić. I sięgnęłam. I udało się. Chwyciłam go za "wierzchołek", a on dał się ściągnąć jak kożuch z mleka...

Pierwsze skojarzenie jest oczywiste - rzeczywistość jest iluzją, wytworem umysłu i można ją "ściągnąć" i zamienić na inną. Dokonać reinstalacji systemu. McKenna pisał o tym, że kultura jest naszym systemem operacyjnym. Co prawda nie lubię takich mechanistycznych analogii w odniesieniu do człowieka, do istot żywych, ale być może jesteśmy w znacznie większym stopniu zdeterminowani przez biochemię naszych mózgów niż byśmy sobie tego życzyli. Jeśli tak, to idąc dalej tym tropem, aby dokonać reinstalacji musimy najpierw... aż boję się napisać... sformatować dysk?? Przy okazji muszę dodać, iż jestem prawdziwym ekspertem w dziedzinie komputerów, własnoręcznie dokonałam akcji "format C" jakieś 5 czy 6 razy...

Drugie skojarzenie jest następujące: a co jeśli takich obrazów Wszechświata jest więcej, może nieskończona ilość i pod każdym ściągniętym znajduje się kolejna warstwa iluzji? Wszystko, co stanowi o spójności naszej osoby - wspomnienia, pragnienia, jakieś głębokie refleksje i autoanaliza - wszystko to jest równie trwałe jak kożuch na mleku. I wówczas istnienie w swoim najbardziej istotnym doświadczeniu oznaczałoby nie "reinstalację" czyli zamianę starego systemu iluzji nowym, tylko całkowite przeniesienie obserwacji z kożucha na, dajmy na to, szklankę z mlekiem. Albo może materię mleka, tylko gdzie jej szukać? No dobrze, wiem gdzie jej szukać. Tylko nie jestem pewna czy chcę...

Tak czy owak, pozdrowienia znad krawędzi.

chodzenie po mące

2010-12-06T22:40:00.003+01:00

na początku też chodziłam bez serca
plisowałam mózg
uśmiechałam się do starszych,
choć to bydlęta
i za paznokciami mają
brud sprzed zeszłych wakacji

teraz noszę serce
zawsze przy sobie
jak lornion
żeby nie uronić ni sekundy
z tej męki

Dorosłość 3.1.

2010-11-25T23:37:00.006+01:00

***
szklany korpus człowieka
zmęczony istnieniem
wypełnia po brzegi
woda słów

w ciasnych zaułkach ciał
na pamiątkę tych dni
cisza będzie grać
jak na przędzy

Pod prąd

2010-10-07T08:03:00.005+02:00

***
ciało rozkłada się
na rozpacz i ból
dusza nie może się przebić

moje ręce nie należą
do mnie
moje usta nie są moją własnością

ciało rozpada się
na proch i pył
dusza nie może odlecieć

W polu rażenia

2010-10-01T07:17:00.014+02:00

Pani terapeutka powiedziała, że jest pod wrażeniem mojej erudycji. To zajebiście, naprawdę. Ego mi rośnie, portfel mi chudnie, w głowie słyszę chichot Woodiego Allena. A może dziadka Freuda? Na jedno wychodzi. Co więcej? Szczerze i bezgranicznie kocham Nicka Cave'a, choć jest brzydki jak noc i ma wąsy jak jeden z braci Mario. Pod tę miłość wierszyk wczoraj napisałam, to się podzielę, raz kozie śmierć.

***
w polu
w polu rażenia
zamknij oczy i odłóż broń

na początku przychodzi ból
ostra świadomość istnienia
później pole kołysze do snu

Puenty brak, udała się na sesję terapeutyczną. Głowo M., miej mercy on me.

Uratuje nas tylko kot w butach, bo szybko biega

2010-09-22T23:04:00.015+02:00

We can build our dungeons in the air
And sit and cry the blues
We can stomp across this world
With nails hammered through our shoes
We can join that troubled chorus
Who criticise and accuse
It don't matter much
We got nothing much to lose
But this wonderful life
If you can find it
And when you find it
And when you find it
It's a wonderful life that you bring
It's a wonderful, wonderful, wonderful thing

http://www.youtube.com/watch?v=KYPuxKjJ7PU&feature=related

"Pokonać" to dobre słowo

2010-09-14T08:20:00.014+02:00

Mówiąc krótko: robimy w pracy podręcznik dla młodzieży 14-15 lat. Jako trzydziestoletnia młodzież doskonale znamy gusta piętnastolatków... więc poprosiliśmy o pomoc znajomą młodzież. Młodszą.
Chodziło o dwie kwestie, po pierwsze jakich polskich wykonawców młodzież słucha, po drugie co im się kojarzy z Rosją. Poniżej zapis autentycznej rozmowy niejakiej b. z członkiem jej rodzeństwa. Prosimy nie regulować monitorów.

b: cześć, i co z tym zespolem?
[21:49:18] s: z jakim zespołem
[21:49:23] b: czy tam piosenkarzem albo piosenkarką
[21:49:23] s: ??
[21:49:27] b: no smsa ci wysłalam
[21:49:38] s: co teraz słucha dzisiejsza młodzież?
[21:49:40] b: no
[21:49:49] b: jak nie powiesz to wpiszą Dodę
[21:49:53] s: nie
[21:49:55] s: tylko nie to
[21:49:57] b: widzisz jaka odpowiedzialność na tobie spoczywa
[21:50:03] s: cholera
[21:50:05] s: niech pomyślę
[21:50:13] s: bo ja nie słucham zbytnio
[21:50:17] b: polski musi byc
[21:50:18] b: wiem
[21:50:20] b: skup sie
[21:50:20] s: polski?
[21:50:23] b: tak
[21:50:31] s: to mam problem
[21:50:32] s: poważny
[21:50:44] s: wiem
[21:50:46] s: Dżem
[21:50:53] b: ok, zapodam jej
[21:50:56] b: cos jeszcze?
[21:51:02] s: moment
[21:51:13] s: niech ja isę zastanowię czego jeszcze słuchają
[21:51:20] s: co wogóle podlega jakiejkolwiek ocenie
[21:51:26] b: i jeszcze, co ci się kojarzy z Rosja
[21:51:51] s: a i jeszcze Stare dobre małżeństwo oczywiście xD
[21:52:02] s: a z Rosją kojarzy mi sie dworzec bieda i alkoholizm
[21:52:11] s: i putin
[21:52:17] b: :D
[21:52:23] b: a coś z kultury?
[21:52:27] b: coś pozytywnego?
[21:52:47] s: czajkowski i piotr wielki
[21:52:50] b: ok
[21:52:59] s: bo wprowadził absolutyzm oświecony

Przy okazji serdecznie pozdrawiam b. oraz jej rodzeństwo.
b. dodała też, że lubi rozmawiać z rodzeństwem bo zawsze ją czymś pokona. Myślę, że w tym wypadku "pokonać" to dobre słowo.
Ahoj.

PS. Jeśli ktoś z Was czuje się młodzieżą, a przy okazji ma 14, 15, maksymalnie 19 lat i chce pomóc polskiemu rynkowi wydawnictw edukacyjnych to niech prześle swoje odpowiedzi na podane kwestie.

PS 2. Zdjęcie wykonano przykładając obiektyw do otworu (pardą) w dużym białym jajku stojącym na ulicy Marszałkowskiej. Obok otworu (pardą) był jeszcze przycisk, którego naciśnięcie powodowało uwolnienie dymu (ekskjuzimła) z komina, którego na zdjęciu nie widać bo jest ciemne. Uff.

Pił dziad do obrazu...

2010-07-29T21:40:00.005+02:00

Uczennicą Ruta była całkowicie przeciętną. Niby nie opuszczała zajęć i zawsze słuchała nauczycieli, sprawiała jednak wrażenie wiecznie nieobecnej i nie zainteresowanej. Nie była ani orłem, ani całkowitym półgłówkiem. Jej świadectwa zazwyczaj pokrywały „dostateczne”. Nie integrowała się z nikim póki jej do tego nie zmuszono, ale też nie izolowała się nadmiernie. W gruncie rzeczy jej istnienie było tak niezauważalne i przeciętne, że gdyby pewnego dnia zniknęła z powierzchni ziemi nikomu nie zrobiłoby to większej różnicy. Świat akceptował jej istnienie tylko dlatego, że jej przeciętność, choć nie była przyjemną, nie powodowała w nikim ukłucia. Świat oceniał jej byt na „dostateczny”.

Nieodparte pragnienie skoku na bungee

2010-07-19T23:59:00.012+02:00

Poniższy cytat z piosenki stanowi podziękowanie oraz dedykację dla ludzi, którzy:

się o mnie martwią,
którzy się o mnie nie martwią,
którym jest przykro,
którym nie jest przykro,
którzy bardzo się starają żeby mnie nie urazić
oraz dla tych, którzy mają to głęboko w poważaniu,
dla tych którzy wyciągają złote rady jak króliki z kapelusza
oraz dla tych, którzy obracają kubeczek drugą stroną w obawie przed nerwicą zakaźną,
dla tych którym nie udało się mnie przekonać o urokach prokreacji,
którzy woleliby żebym była kimś innym,
którzy podejrzewają mnie o przynależność do sekty (włącznie z panią od polskiego z liceum),
którzy nieba mi chcą przychylić (ale mają za daleko),
którzy we mnie wierzą,
którzy we mnie nie wierzą,
którzy potrzebują pomocy
i którzy nie potrafią pomóc,
którzy się uśmiechają nieszczerze
oraz dla tych, którzy w ogóle się nie uśmiechają,
którzy istnieją naprawdę, a przede wszystkim
dla tych, których tutaj nie ma:

I've had it to here
Bein' where
Love's a small word
Part-time thing
Paper ring

I know it's been done
Havin' one
Girl who'll love me
Right or wrong
Weak or strong

Don't know that I will
But until I can find me
The girl who'll stay
And won't play games behind me
I'll be what I am
A solitary man
Solitary man

Gothic neo-noir

2010-07-07T22:07:00.027+02:00

Pełnia księżyca. Diabły wiercą się na łebku od szpilki. Wlewają się do pokoju przez nieszczelne źrenice. Wypełniają powietrze oleistą ektoplazmą. Cicho skrzypi podłoga. Samotność jak ostatni człowiek na Ziemi. Wierzchołki drzew za oknem układają się w ciała zjaw i maski olbrzymów. Zegarek bezlitośnie pokazuje godzinę, w której świat w trybie stand-by wydaje się nie mieć końca.
Naciągnij mocniej kołderkę i patrz.
Oto rozpuszczona esencja istnienia.

S.O.S.

2010-06-28T20:15:00.037+02:00

Świat się niepostrzeżenie zmienił w wakacyjny kurort, a mnie krew zalewa od ilości robactwa wszelakiego wypełzającego zewsząd i o każdej porze dnia i nocy. Wokół mojego żyrandola całymi godzinami kołują zahipnotyzowane muchy. Lep je przekonał do zmiany upodobań ale niestety na krótko - niebawem zleciały się siostrzyce i braciszkowie by posłusznie wypełnić pokój swoją muszą obecnością. Jakby tego było mało niemal w każdym kącie pokoju (niemal, bo nie w każdy zaglądałam) rezyduje pająk całkowicie odporny na chęć łowienia w pajęczynę czegokolwiek poza wiatrem. To jest jakaś pajęcza recydywa. Tylko czekać aż zaczną się domagać zasiłku. Żeby było jasne, toleruję te włochate potwory tylko przez nadzieję, że kiedyś w końcu wezmą się do roboty.
W kuchni co i rusz po desce spacerowym krokiem maszeruje niewielki oddział mrówek. Założę się że śpiewają przy tym mrówcze wojskowe piosenki, coś w stylu: "raz-dwa, raz-dwa-trzy, po-desce idzie-my"...
O komarach czyhających na ścianach wiem po ilości ukąszeń na kończynach górnych i dolnych - jeśli myślicie, że osprejowanie ciała jakąkolwiek podejrzaną substancją skłoni je do dezercji - należycie do gatunku niepoprawnych marzycieli.
Chwilę temu na ekranie monitora przykucnął mały zielony insekt, a kosarz przemknął po ścianie gdy niosłam z kuchni filiżankę z herbatą.
Technologia, elektryfikacja, XXI wiek a ja czuję się jakbym mieszkała na polu.

Try again

2010-06-13T23:21:00.003+02:00

Whatever, nevermind...

2010-05-20T23:02:00.024+02:00

Parę słów.
Niczego w zasadzie nie posiadamy na własność. Ciało jest niby własne, ale tylko przez pewien czas. A czas, wiadomo... czas to iluzja. Mierzymy go, żeby poczuć się pewniej. Uzyskać wrażenie kontroli.
Świat zalewają idee. Pragnienia, myśli, przeczucia, refleksje, formuły matematyczne. Wszystko bez znaczenia. Istnieje tylko życie samo w sobie. Nie powstaje i nie ma końca, po prostu jest, od czasu do czasu zmieniając formę. Życie jest tylko tu i teraz, jako doświadczenie. Wszystko inne to przestrzeń idei.
Przestrzeń iluzji.
Tak więc kontrolujemy czas. A raczej chcielibyśmy. Łatwiej wówczas okiełznać pragnienia. Przede wszystkim pragnienie posiadania, ale i inne. W gruncie rzeczy nic nie jest nam potrzebne. Życia nie trzeba podtrzymywać, wystarczy nie przeszkadzać mu swobodnie płynąć. Nie ma w tym jakiegoś specjalnego romantyzmu.
Nie jesteśmy w stanie kontrolować przepływu. Niczego co nas dotyczy nie jesteśmy w stanie kontrolować. I to jest najlepsza wiadomość.
Bez odbioru.

Wpierw wymyśl wydech

2010-05-08T23:55:00.004+02:00

potem wdech

czy czujesz kłucie na początku?
jakie wspaniałe to uczucie.

Things are going to get much better

2010-04-18T09:52:00.006+02:00

...and for once, grandma Georgina knew EXACTLY what she was talking about.

Koszmarny chichot historii...

2010-04-11T10:13:00.004+02:00

Karmel

2010-04-01T09:37:00.022+02:00

Sen. Jestem Alicją. Zorganizowano wielkie przyjęcie na moją cześć. Sadzają mnie za wykwintnie udekorowanym stołem, podają pieczoną kaczkę na srebrnej tacy. Kaczka jest brązowego koloru. Biała lub Czerwona Królowa nachyla się do mnie i szepcze w ucho:
- Skosztuj, jest zrobiona z czekolady.
Cieknie mi ślinka. Nagle ptak zaczyna się poruszać, nerwowo, jakby wił się w konwulsjach. Spoglądam zagubiona na Królową. Ta mówi:
- Nie bądź głuptaskiem, to czekolada. Masz tu skrzydło, oderwij je!
Odrywam skrzydło. Z ramienia wypływa jasno-beżowa posoka. Ptak kona. Przerażona ponownie spoglądam na Królową. Ta mówi tylko:
- Nie bądź głuptaskiem! To tylko karmel...

Relacja z Vipassany

2010-03-18T11:28:00.016+01:00

No dobra... powiem coś... Moje subatomowe cząsteczki uczą się pilnie pływaniologii... Kto wie o co cho, tego cząsteczki najpewniej robią coś podobnego. Kto nie wie o co cho - cóż, może się dowie kiedyś tego, albo czegoś innego co spowoduje, że jej/jego subatomowe cząsteczki będą robić coś.

PS. Zupełnie przypadkowo post zaczyna się i kończy cosiem. To z pewnością świadectwo obecności nad moją głową wirującego cosia. Houk.

Miłość i inne stany psychotyczne

2010-02-25T10:58:00.007+01:00

"Miłość nie istnieje, istnieją tylko jej przejawy" – powiedziała Liv Tyler do Jeremiego Ironsa w "Ukrytych pragnieniach". Pewnie miała rację. Ale nawet jeśli to, co nazywamy miłością rozgrywa się jedynie w naszych głowach, nie wyklucza to jej istnienia. Szczególnie w kontekście empirii.

Miłość raczej nie rodzi się w głowie. „Miłość to raczej nie chemia”. Nie można jej zracjonalizować, natomiast bez wątpienia można ją analizować i porównywać używając głowy (przede wszystkim). Miłość oznacza trwałą (u niektórych wyjątkowo krótkotrwałą) zmianę świadomości, rozszerzenie horyzontu zainteresowań i potrzeb. Szczególnie miłość fizyczna jawi się jako doskonały przykład zmienionej świadomości. Kluczem do tej zmiany jest aspekt tworzenia. Energia seksualna zawiera w sobie potencjał twórczy, nie tylko bezpośrednio – w sensie prokreacji, ale także w aspekcie zmian jakich dokonuje w ciałach i umysłach.

Inną formą zmiany świadomości jest medytacja. Czy można ją porównać do miłości? Ponoć inteligentny człowiek jest w stanie porównać wszystko do wszystkiego. Więc pewnie tak. Medytacja zakłada gotowość do zmian zachodzących tak powoli, iż niemal nie zauważalnych, ale za to w ujęciu długofalowym bardzo trwałych i znaczących. Zmian jakościowych i ilościowych, których obszarem jest świadomość. Jakościowych – ponieważ budzących potrzebę tworzenia i dalszego rozwoju, ilościowych – ponieważ rozszerzających świadomość daleko poza ciało, a niejednokrotnie także poza indywidualny umysł.

Miłość charakteryzuje gotowość do zmian w ogóle, zmian nagłych i globalnych. W tym ujęciu stany te, jakkolwiek cechujące się odmienną od „normalnej” świadomością, pozostają wobec siebie na przeciwległych biegunach. Z drugiej jednak strony, jak już wspomniano, oba te stany wiążą się z trwałą zmianą świadomości, wpływającą na przyszłe doświadczenia i decyzje jednostki. W tym kontekście ich bliskość jest niezaprzeczalna.

Mówiąc o stanach zmienionej świadomości, nie sposób nie wspomnieć o snach. Napisano o nich tak wiele, że można by ową lekturą tapetować stacje moskiewskiego metra. W mojej ocenie najbliższe tematu jest ujęcie poetyckie, szczególnie uwzględniające strumień świadomości, wolne skojarzenia, itp. Warto przeprowadzić eksperyment na żywym ciele polegający na graficznym przedstawianiu własnych snów, np. w formie kolaży. Próby wyrażania ich werbalnego bądź epistolarnego odradzam, i tak dostatecznie mocno toniemy w słowach.
Słowo zamiast stać się ciałem, pozostaje martwym brzmieniem. Inaczej jest gdy potrafimy ujarzmić słowo. Warto w tym celu regularnie stosować stany zmienionej świadomości – miłość, medytację i sam sen.

Cierpieć czy nie cierpieć, oto jest pytanie

2010-02-10T02:14:00.005+01:00

Nie cierpieć. Proste. Z drugiej strony jeśli nie cierpieć, to co zrobić z monotonią codzienności? Dobrostan rozumiany jako stabilizacja na wszystkich poziomach życia na dłuższą metę powoduje gnuśnienie i stagnację. Ograniczenie. Oczywiście, ograniczenia nie trzeba wcale unikać. Problem w tym, że u większości ludzi powoduje ono jednak, jeśli nie dyskomfort, to przynajmniej uczucie nieprzyjemnego uwierania.

A od uwierania do bólu tylko krok. Więc wracamy do domu. A nasz dom to raczej nie betonowa klatka... ...Przyroda. W przyrodzie bólu nie brakuje. Aczkolwiek tego co nasz kot robi schwytanej myszy nie nazwiemy okrucieństwem, choć nosi wszelkie ślady okrucieństwa, zaś tego co czuje mysz, nie nazwiemy cierpieniem, choć z pewnością schwytana przez drapieżnika, cierpi.

Inaczej jest z roślinami. Rośliny, niczym pradawni bogowie, nie posiadają zmysłów, nie poruszają się i nie mówią, a jednak bez wątpienia żyją, odczuwają i kontaktują się z otaczającym je światem. Życie roślinne zdaje się być bliżej Nieba. Warto doświadczyć tej bliskości osobiście, choćby przytulając najbliższe drzewo. Oby nie ścięte.

Każde dziecko wie, że zwierzęta różnią się od roślin, a ludzie różnią się od innych zwierząt. Nie każde wie, że dorośli czasem zachowują się wobec dzieci jak zwierzęta.

Różnica między człowiekiem, a roślinami i innymi zwierzętami zawiera się (podobno) w świadomości. Jest to zjawisko z pogranicza błogosławieństwa i klątwy. Błogosławieństwo dlatego, ponieważ pozwala analizować odczuwanie świata, analizować siebie, analizować innych, być tu i teraz. Przekleństwo – mniej więcej z tych samych powodów. Świadomość jest niemierzalna, ale nietrudno zmierzyć skutki jej braku. Nie ma ani początku, ani końca, jest esencją doświadczania życia, bez względu na to, czy jest to świadomość cierpienia, czy świadomość rozkoszy. Istotne jest doświadczanie.

Jednak samo doświadczanie nam nie wystarcza. Do trwania motywuje nas potrzeba tworzenia, kreatywność. Kreatywność jest esencją przyrody. Dobrostan nie motywuje niczego, pogoń za nim gwarantuje jedynie ciągłą potrzebę posiadania. Nie nosi ona cech twórczych, a wręcz je zagłusza. Dobrostan boi się cierpienia, cierpienie nie boi się dobrostanu.

Piekło powtarzalności

2010-02-01T00:39:00.023+01:00

Przypuśćmy, że powtarzalność jest najdoskonalszym wyobrażeniem Piekła. Ludzki robot na smyczy własnych potrzeb... Czy zatem potrzeby są złe? W końcu zaspokajanie potrzeb na poziomie fizjologii gwarantuje przetrwanie, a bez przetrwania wszelką filozofię można stłuc o kant tej części ciała, w której kręgosłup kończy swoją szlachetną nazwę.

Ludzkość z niewyobrażalną prędkością zmierza dokładnie donikąd. Nie oznacza to jakiejś piekielnej otchłani, globalnej zagłady lub czarnej dziury, a właśnie... nic. W tym co robimy, co myślimy, w tym, czym żyjemy nie ma w zasadzie żadnej sensownej myśli przewodniej, na tyle sensownej by przetrwała przynajmniej tyle, ile przeciętnie trwa ludzkie życie. Jesteśmy powtarzalni nawet w unikalności. Wystarczy przyjrzeć się kilkunastu ludzkim twarzom i sylwetkom, by stwierdzić z zaskoczeniem, że ludzie wydają się być zbudowani z tych samych, nieco inaczej ułożonych klocków. Jak niedoskonałe klony, dzieła błędnie zaprogramowanej maszyny.

Oczywiście, od czasu do czasu pojawiają się jednostki, które wyróżniają się na tle mas, ale... po pierwsze, potrzebują owego tła, na którym mogłyby się wyróżniać, zatem ich wyjątkowość opiera się w głównej mierze na negacji powtarzalności i bez niej nie mogłaby istnieć, po drugie, sam charakter tej „wyjątkowości” też wydaje się być dziwnie znajomy, jakby przywoływany cyklicznie. Właśnie, cykliczność! Skoro przyroda podlega procesom powtarzalnych przemian, to być może i człowiek, jako część przyrody, jest owymi prawami zdeterminowany? Musimy być klonami, czy tego chcemy, czy nie. Od agresywnych buraków pastewnych przez dobrze sytuowane pół-androidy i ich niedorobioną bananową młodzież aż po pseudointelektualnych neurotyków – wszyscy nurzamy się w błocie powtarzalności. Ktoś powie: „Co w tym złego?”. Nic. I to jest właśnie nasz największy problem.

Od dziesiątków tysięcy lat pojawiają się wśród nas ludzie, którzy twierdzą, że wiedzą co powinniśmy robić, jeść, myśleć, wiedzieć, gdzie powinniśmy być, jak powinniśmy wyglądać, z kim powinniśmy się zadawać, co czytać (a czego nie), czego i kogo słuchać, co i z kim uprawiać, czego się uczyć, kiedy wstać i kiedy się położyć w tym niezbyt długim czasie pomiędzy narodzinami, a śmiercią. Bardzo często ludzie owi, stwierdziwszy powyższe, dodają jednym tchem, iż sami tworzymy własny los, a ich sugestie nie powinny być traktowane jako konstatacje. Co ciekawe, od czasu do czasu refleksje niektórych z tych samozwańczych anty-proroków bywają nawet rozsądne, a w każdym razie na tyle, by móc je wziąć pod rozwagę. I cóż to dla nas oznacza? Nic. Nic nam po wiedzy innych ludzi, gorzej nawet, nic nam po własnej wiedzy, jesteśmy zakładnikami powtarzalnych czynności, od smarowania chleba po skok na bungee. Jeśli jest coś, co potrafimy zrobić, możemy być pewni na 100%, że gdzieś na świecie ktoś inny też to potrafi.

Historia ludzkości to w istocie historia walki klonów z własnym przeznaczeniem. Nie ma znaczenia czy walka ta przejawia się w totalnym konformizmie, czy też całkowitej abnegacji. Efekt jest dokładnie ten sam. Miliony gospodyń domowych przeciw milionom „rozwiniętych duchowo” miłośników ekologii, rzesze wymuskanych kujonów przeciw rzeszom rozczochranych buntowników. Wszystko już było. Gorzej, to wszystko będzie jeszcze raz. Jakiegoż zaskakującego dejavu muszą doświadczać osoby sędziwe, będące żywymi świadkami tej powtarzalności? Jak Alicja otwierają usta ze zdziwienia, usłyszawszy od Białej Królowej, że należy biec BARDZO szybko, by pozostać w tym samym miejscu...

Przed powtarzalnością nie ma ucieczki. Ogłupiająca praca – rozwijająca praca, zdrowe nerwy – chore nerwy, wypchany portfel – pusta kieszeń. Nie ma znaczenia. Wyjście z tej sytuacji jest jedno. Przyjmijmy naszą powtarzalność z godnością. Godnością klona.

GrupaPI

2010-01-16T23:52:00.014+01:00

Dziękować za przybycie. Houk.

PS. Reszta zdjęć tu.

Poza formatem

2010-01-09T13:20:00.024+01:00

Zapraszać.

Akcent optymistyczny

2009-12-20T11:06:00.005+01:00

Rozterki człowieka postmodernizmu

2009-12-06T23:03:00.018+01:00

W związku z tym, że po ponad 10-letniej roślinożerności zostałam zmuszona przez, hmm, mój organizm do mięsożerności, która z kolei posiada na chwilę obecną formę rybożerności (it's OK to eat fish... i niech tak zostanie) mam pewną wątpliwość, którą pragnę się podzielić z szanownymi czytelnikami. Ponieważ roślinożerność kojarzy mi się z rolnictwem, kulturą i cywilizacją (wiem, wiem, nędzne uproszczenie) przez analogię mięsożerność budzi we mnie skojarzenia ze zwyczajami człowieka pierwotnego. No nie da rady, gdy konsumuję rybie zwłoki oczami wyobraźni widzę się jako kobietę jaskiniową, z zeszłorocznym brudem za paznokciami. I tylko mnie zastanawia... czy człowiek pierwotny wypluwał ości? Ktoś wie? To mnie szalenie nurtuje (nuda panie, nuda...).

Z innej beczki...

Hey I know it's kinda hard
And maybe this time it will never end
Hit and run lover back in yr heart
All those answered prayers that you never have sent

Cuz now that yr in his arms babe
You know yr just in his way
Suckered by his fatal charm, oh girl
It's time we get away

И разбитое сердце опять нечем латать, нечем латать...

2009-12-03T20:44:00.031+01:00

J. angielski, IV kl.

S.: A co pani tam czyta?
Ja: Mrs Dalloway.
S.: O czym to?
Ja: Well... it's about a very intelligent, but lonely woman.
S.: Aaa, to pewnie jakiś romans.

KuRtyna.

Podgrzewany entuzjazm

2009-11-29T19:00:00.011+01:00

W ramach odnowy bio-emocjonalnej odmawiam niniejszym uczestnictwa w rodzinno-społecznym spektaklu pt. "gra pozorów", obejmującym sztuczne do bólu uśmiechy, beznamiętne gesty, nieszczere komplementy, krokodyle łzy oraz uszczęśliwianie innych na siłę. Dziękuję za uwagę.

Ciasto: reaktywacja

2009-11-15T00:30:00.014+01:00

Przed Państwem kolejny odcinek programu "Gotuj ze Znikaczem". Tym razem ciasto z mąki kukurydzianej i gryczanej (2:1), serka homogenizowanego, przyprawy korzennej (podobno) bez chemii tudzież bezglutenowego proszku do pieczenia.

Woń (w skali od 0 do 10): 7
Konsystencja: 5
Smak: 3.5-4

Reasumując: przyjmuję tę jawną porażkę na mą wątłą klatę i idę nabyć mocny sznurek (drogą kupna). Albo nie, idę spać. Dobranoc.

Projekt: ciasto

2009-11-06T23:59:00.011+01:00

Ja wiem, że ta breja obok średnio przypomina ciasto, poza tym orzeszki się przypaliły i chyba jest zakalec... ale to jest moje PIERWSZE ciasto, a w ogóle to jest bez cukru i z mąki kukurydzianej. Wiem, starzeję się.

PS. Acha - jadalne.

Runiawka*/**

2009-10-29T23:54:00.010+01:00

Nikt nie przygarnie kropka. Ale to nic. Pozwolę sobie podziękować M. za poniższego linka:

runianka japońska

Wymagania:
· półcień
· gleba przeciętnie wilgotna

...hmm, coś w tym jest. A wcześniej:

Zastosowanie:
· wysokość 10-20 cm
· kwitnienie: 4

...innymi słowy rośnie wysoko, a kwitnie daremnie. Nie wiem co chcę przez to powiedzieć, nie wiem po co, ale wiem, że MUSZĘ i w ten oto sposób objawia się grafomania. Czuj czuj czuwaj.

* runiawka - stan, w którym weltszmerc i nostalgia zostały skonsumowane przez patos.
** runiawka (wersja niegrafomańska) - jest daremnie.

Bułka z masłem

2009-10-25T15:07:00.005+01:00

Ogarnij się i znajdź swój ręcznik!

2009-10-19T00:40:00.002+02:00

Czy wiesz gdzie jest twój ręcznik?

2009-10-11T16:47:00.024+02:00

Przyszła jesień to i smutno, i głucho, i cicho, i nie wiadomo gdzie jest ręcznik... Ogólny podgrzewany entuzjazm. Nie jest źle, no bo przecież dobrze jest, bo skoro źle nie jest, to przecież dobrze być musi, nie?! Wiadomo, że jesienią trupy z szaf wyłażą, a już jesienią po trzydziestce - uwierzcie mi - można by spokojnie zorganizować niemały park sztywnych. I bez wątpienia średnio przyjemnie jest gdy zombiaki spod wyra wychylają pergaminowe szczątki fizjonomii, czepiają się żyrandoli, albo co gorsza używają naszej szczoteczki do zębów. Ani zamieszkać, ani porzucić... W ostateczności można w desperacji się targnąć, ale wiadomo, numer to nie nowy, żadna rewelacja. Dlatego istotnym jest by zadbać o efekt estetyczny. Ot, ostatni ukłon w stronę bliźnich. Żeby jednak nie szerzyć (zbytniego) defetyzmu nie podam w tym miejscu żadnych przykładów spektakularnych zejść. No, może jedno. Pewien pan w bliżej nie określonym regionie geograficznym pochłonął imponujące ilości zupy grochowej, po czym zamknął szczelnie okna i zaczął produkować śmiercionośne opary. To się nazywa odejść z fajerwerkami.

----
Wiadomość od kota:

Mam podejrzenie, że to jakaś andaluzja, ale niestety nie opanowałam jeszcze w pełni kociego, więc wiadomość pozostanie bez odzewu...

Gut morning starszajn

2009-09-27T21:00:00.012+02:00

A gdyby tak jajo świata jednak okazało się zbukiem, to mielibyśmy mniej więcej to, co mamy - syf, kiła, mogiła i wyznania miłości na wiatach przystankowych. Nie ma gdzie się schować, nie ma dokąd uciekać, trzeba być dzielnym (jak kandydatki na konkursie piękności).

Prawdziwy samuraj nawet sałatkę jarzynową kroi mieczem samurajskim...

---
Jednocześnie pragnę pozdrowić pewną nieustraszoną młodą damę, która ma awersję do słowa "rejwach". No to pozdrawiam.

Piosenka na dziś

2009-09-16T11:12:00.015+02:00

В тихом омуте ...

В тихом омуте черти водятся,
В тихом омуте черти водятся

Здравствуй, вставай,
Здравствуй, вставай

Магию придумываем сами,
ждут всегда Вас облачные сани.

Поедем с нами?
Поедем с Вами.

Вспыхнул огонь и погас вдали.
Свет засвистел в темноту.
И разбитое сердце опять
нечем латать, нечем латать.

---
Tekst: Gera Morales, 1988 r.

W cichej toni

w cichej toni
mieszkają duchy złe

w cichej toni
mieszkają duchy złe

witaj, wstań!

magię wymyślamy sami
już czekają na nas podniebne sanie

w drogę?
w drogę!

płomień podniósł się i zgasł
i błysk zagrzmiał pośród nocy
a na dwoje rozbitego serca
scalić nie sposób, scalić nie sposób

Nirvanometr

2009-09-04T09:47:00.013+02:00

Nirvanometr – urządzenie służące do pomiaru stopnia zespolenia z Wyższym Ja. Mierzy stopień zespolenia w jednostce zwanej „kryszna”. 9 kryszn oznacza porażającą bliskość do stanu zespolenia, okresowe migotanie i w końcu dematerializację, która z kolei określona jest 10 krysznami na nirvanometrze.

Desperometr – urządzenie do pomiaru stopnia zasupłania w życie. Skala: 0 – śmierć, 1-5 – węzeł ósemka, 6-7 – podwójna ósemka, 8-9 – gałka bosmańska, 10 – śmierć.

I znowu ktoś przestawił kamienie

2009-08-23T10:34:00.025+02:00

Napotkany pan narkoman o niewyobrażalnie pokłutych przedramionach i jednoznacznie makowym spojrzeniu prosi mnie o symboliczną złotóweczkę na coś ciepłego, właśnie gdy zamierzam przejść przez jezdnię. No to sięgam po portmonetkę i dobywam monetę o wartości 2 (słownie: dwóch) złotych polskich, z ostatnich trzech, które posiadam i wkładam ją panu narkomanowi w dłoń ułożoną w łódeczkę. I co? I nic. Pan narkoman zgrabnym ruchem wyleniałego tygrysa zapuszcza żurawia w przepastne czeluści mojej portmonetki i pyta beż żenady: "a pięć?!?". Parafrazując słynną kwestię z "Pewnego razu w Meksyku" - jeśli to nie jest asertywność, to ja już nie wiem co jest.

--
Podziękowania dla Z. za miły wieczór w lanserskiej knajpie tudzież całkowicie nieprofesjonalne pozowanie do zdjęcia powyżej.

Mały fleszbek

2009-08-20T15:45:00.004+02:00

I remember a night from my past when I was
stabbed in the back and its all coming
back and I feel that pain again

Kiedy spytają cię, jak się masz, odpowiedz po prostu, że wcale.

2009-08-08T19:47:00.005+02:00

As bierze raz, dama bierze sama

2009-08-06T00:18:00.026+02:00

Księżyc był ostatnio w pełni... Snów nie pamiętam, tylko uczucie dusznego liryzmu na granicy koszmaru. Jeśli istnieje taki twór. Kot się wije wokół moich kostek jak zaskroniec, ale to nic, mam w kieszeniach jeszcze kilka innych skojarzeń. Gdy dorosną kupię za nie motyle do egzaltacji i białe robaki do turpistycznych porównań. Samoloty nad głowami coraz cięższe, ołowiane chmury, wszystko staje się niebieskie.

A fałszywy kowboj z oswojonego Zachodu robi nam pa-parara, i tylko patrzeć jak sięgnie po rewolwer i zamieni nam trajektorię losu na kulę w łeb.

an infantile response to authority

2009-07-31T14:53:00.012+02:00

-głowy-

to na pewno nie są te głowy ścięte
z kart powieści
słów wyłuskanych jak źdźbła słomy
tuż przed tym jak się w stos
wbije
pal pochodni

-tydzień niepokornych-

najpierw tydzień niepokornych
potem rok upokorzeń

gdy się w ciele zbiera
ten jad życia
otwieramy usta ze zdumienia
że jest w nich głos

-płaszcz-

nie bój się płaszcza moich rąk
i tak będziesz splamiony

w pościeli zaplątane zaimki i żyletki

na raz dwa trzy
kto teraz umiera?

***
za plecami ktoś odczynia uroki
będzie widniej
zbroję będzie można przetopić na klamki
i zamknąć ten dzień

-chodzenie po mące-

na początku też chodziłam bez serca
plisowałam mózg
uśmiechałam się do starszych, choć to
bydlęta i za paznokciami mają
brud z zeszłych wakacji

teraz noszę serce zawsze przy sobie
jak lornion
żeby nie uronić ni sekundy z tej męki

No escaping gravity

2009-07-26T21:20:00.007+02:00

Tysiące fajerwerków dla mnie

2009-07-24T18:13:00.022+02:00

Więcej rozczarowań niż oczarowań

2009-07-21T21:16:00.055+02:00

Tak się czasem dzieje, że znienacka dopada melancholia jak atak lumbago albo wyrzutów sumienia. Jako że nieszczęścia zwykły lansować się w parach, melancholii nierzadko towarzyszy nieuzasadniona tendencja do redukcji bodźców intelektualnych na rzecz sentymentów, co jest nie tyleż groźne, ile kłopotliwe, wstydliwe wręcz, choć nie bardziej niż inklinacje melodramatyczne. Każdego może dotknąć ta niefortunna przypadłość - panią z kiosku, pana w modnej marynarce, młodzieńców-sowizdrzałów o przebojowej naturze. Stan ten, podobny do uporczywego kataru, wywołuje szereg niepożądanych reakcji psychosomatycznych - od kompulsywnego przeglądania starych fotografii po przemożną chęć publicznego wytaplania się w kałuży. I, podczas gdy w trzewiach ofiary wraz z herbatą przelewają się, wymieszane z sokami trawiennymi, uczucia goryczy na przemian z tęsknotą, osoba dotknięta melancholią złośliwą nie manifestuje żadnych bezpośrednich objawów zatrucia egzystencją. Moi drodzy, na tę przypadłość nie ma lekarstwa, żaden medyk, ani też paramedyk, ani nawet hipermedyk nie wyciśnie jadu melancholii z organów chorego! Nie pomogą kompresy, bańki, dezynfekcja przy użyciu szarego mydła, ani też grożenie opiekaczem do tostów. Melancholia złośliwa zbierze swój koszmarny plon. Jedyna nadzieja w tym, że czasem bywa krotochwilna. Silwuple, bą tą, gudnajt.

Jeśli jest wyjście, to poza planem

2009-06-06T11:46:00.024+02:00

I stała się kosmiczna awaria, i widzieli wszyscy, że była dobra. Logowanie na konto guglowe trwa chwilę ulotną jak ulotka, albo raczej elaborat nt. niepowodzeń szkolnych dzieci z rodzin patologicznych. Edycja postu dostarcza ciekawych wrażeń estetycznych, szczególnie po wpisaniu znaków diakrytycznych (zamierzony rym). Zdjęcia nie ładują się wcale. Zatem, drodzy moi (wyimaginowani) czytelnicy, zmuszeni będziecie do końca życia (Waszego!) czytać moje niepoprawne i niczym już nie ograniczone słowotoki!

Na początek zgrabna parafraza: spieszmy się pisać bloga - nie wiadomo kiedy nam prąd odetną... Następnie uroczy truizm: nie ma tego złego, co by na bezrobocie nie wyszło. Wreszcie, element mistyczny: a wszystko to zasługą jest Merkurego w dwunastym domu.
I tego się trzymajmy.

Pragnę również nadmienić, iż nie, nie posiadam depresji w formie rozwiniętej, nie posiadam się za to z radości w związku z posiadaniem egzystencji w formie nieco skurczonej. Nie wiem czemu, ale to ostatnie porównanie budzi we mnie nieprzyzwoite skojarzenie.

Z nowinek lingwistycznych tudzież semantyczno-kulturowych (człowiek uczy się całe życie): pewna młoda dama oświadczyła niedawno, że telefon jej się zdupił. Brat natomiast mnie uświadomił, że jak tylko wdupca śledzie, to poczuje się lepiej. Pewien znajomy zagramaniczny szarpidrut twierdzi uparcie, że „Polish Laboga” to „sandwich”.

Ja natomiast swoje wiem – za wszystko odpowiedzialny jest Merkury, i to w dwunastym domu.

Log out.

Konwulsyjne piękno zaczyna sterować obrazem

2009-05-27T21:24:00.034+02:00

Idziemy przez las pijani od słów (wakacje 2008) - tutaj.
Przestrzeń dla oka (czarno-białe) - tutaj.

Selbstportrait Mit Kater

2009-05-27T09:56:00.003+02:00

Wiosna, która rozbłysła cichą desperacją znajduje się tutaj.

never was a cornflake girl

2009-05-25T07:36:00.009+02:00

Ad notam.

Miejsce akcji: zajęcia j. angielskiego dla dzieci 3-6 lat.
Osoby: uczennica, ja.

Uczennica: Proszę pani, a mogę ŁADNĄ dziewczynkę narysować?
Ja: Jaaasne, rysuj.
Uczennica: ...a tu na tej torbie jest "ka", jak "komputer"!

Efekt zmagań manualnych uczennicy poniżej:

dajemy z siebie duszę i serce, i to wszystko co wiemy o sobie

2009-05-13T12:16:00.022+02:00

Bound to give it heart and soul... that's what we know about us.

A recenzja The Eternal Sonic Youth jest tu.

A moim skromnym zdaniem płyta jest kolejną perłą ciśniętą przed nasze oniemiałe świńskie ryjki... ale z drugiej strony - cóż innego mogłabym napisać?

Wiosna rozbłyska cichą desperacją

2009-05-10T21:53:00.086+02:00

***
podrygujesz w rytm słodkiej muzyki
nie wiesz, że to w kości gra
ta siwa kostucha
co dopełnia świat do szarości?

-pusty wers-
nieubłaganie terminalny sen
zwiastował jej
a ona w srebrze wieczoru
utkane błyski źrenicy
jak koński tętent

masowała głodne podbrzusze - matce brakowało przestrzeni

z tej mąki nie będzie
serc, ani kochanków
tysiąc i jedno krwawienie
i pusty wers

***
"mięso i pierze"
garbowana skóra
zimę nazwiemy inaczej
zamkniemy w futerale krzywd

w poskromionej ciszy
będziemy zbierać
łyk po łyku
żołądkową i malinowy sok

***
mam białe ciało
jak rym
rzeczny wir
jak twarz dżokeja po starcie

białe ciało jak iskra
co się z ust sypie
po nocy nieprzespanej
i zimnej
jak lód
i sól w oku
chodzący antonim czerni

***
tępym narzędziem urodzony
widok z podwójnym dnem
pochodnie rozpędzonych aut
uderzenie albo bicie serca

śmiercionośne dachy
świst zapowietrzonych płuc
jak balonów po sylwestrowej nocy
w pióropuszu przełknięć

jeden ruch i w tym całym zamęcie
poleje się krew

-samospalenie-
na pustym placu
pośród nocy
wartej samospalenia
-----------------------------------

Pozostałe majowe świeżynki TFUrcze są tutaj.

Obrzydliwa jest ta wiosenna obfitość muz. Za dużo kaźmierczakoramy, wojaczkoramy:

żyję nie widując gwiazd
mówię nie rozumiejąc słów
czekam nie licząc dni

aż ktoś przebije ten mur

a jeszcze mnie w tej malignie majowej M. podstępnie epatował Nagim lunchem:

Nigdy nie zapomnę potwornego strachu, który ściął mi limfę w gruczołach, gdy te groźne słowa przeszyły mój wirujący mózg (...).

Dobrze, że przynajmniej chłopcy radarowcy w sportowym obuwiu jak co niedziela ochoczo intonują pod oknami składne piłkarskie piosenki. Strach to rózga na niegrzeczne bachory, a nas bracia i siostry lękiem napawa tylko brak piwa i wizyta u dentysty.